Να διαχειριστούμε τη μιζέρια ή να ανατρέψουμε τις αιτίες που την επιβάλλουν;


ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ«Τη στιγμή που παρατηρείται πλήρης απαξίωση, ελλείψεις προσωπικού και υλικών στα δημοτικά ιατρεία ακριβώς την περίοδο που χρειάζονται περισσότερο, δεκάδες εθελοντές προσπαθούν με πενιχρά μέσα και από το υστέρημά τους να βοηθήσουν κατοίκους της πόλης που αποστερούνται το δικαίωμα στην περίθαλψη και την υγεία.

Μια νέα δημοτική αρχή θα μπορούσε να εντάξει τα κοινωνικά ιατρεία σε ένα σχεδιασμό δημόσιων κέντρων υγείας αστικού τύπου, διαφυλάσσοντας τον εθελοντικό και κοινωνικό τους χαρακτήρα.»… Γ. Σακελλαρίδης, υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, left.gr

«Τη στιγμή που παρατηρείται πλήρης απαξίωση» της δημόσιας υγείας, η ριζοσπαστική πρόταση δεν είναι η αναβάθμισή της, η δωρεάν πρόσβαση όλων στα δημόσια κέντρα υγείας, η στελέχωση και η αναβάθμισή τους, η δημιουργία νέων μονάδων πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων, η κατοχύρωση του δικαιώματος  πρόσβασης σε όλους ανεξαιρέτως, αλλά η καλλιέργεια του εθελοντισμού, δηλ. η κοινωνικοποίηση της ανασφάλειας και της μιζέριας …  

“Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία” σαν πολιορκητικός κριός; όχι, ευχαριστώ!

Τα κοινωνικά ιατρεία, μ’ όλες τις ειλικρινείς και φιλότιμες προσπάθειες όσων τα στελεχώνουν, δεν πρόκειται να “επηρεάσουν την εξέλιξη του συστήματος υγείας συνολικά”, δηλαδή την επιταχυνόμενη ιδιωτικοποίηση της κάποτε δημόσιας παροχής όλων των υπηρεσιών υγείας! Ένας σοβαρός λόγος (αν και όχι ο μοναδικός) είναι πως υπέρ της ακόμα μεγαλύτερης ιδιωτικοποίησης “αγωνίζονται”, πάνω ή κάτω απ’ το τραπέζι, εκατοντάδες χιλιάδες γιατροί· συν τους επιχειρηματίες κάθε είδους (απ’ τους κλινικάρχες μέχρι τους φαρμακοβιομήχανους, τους κατασκευαστές μηχανημάτων, κλπ).

Η αλήθεια είναι ότι τα κοινωνικά ιατρεία στήνονται στη θέση (στην άδεια θέση) της κάποτε σχεδιαθείσας πρωτοβάθμιας περίθαλψης, στη θέση (και μάλιστα με πολύ λιγότερα εφόδια, πόρους και δυνατότητες) των αστικών κέντρων υγείας που προέβλεπε η θρυλική σοσιαλδημοκρατική μεταρρύθμιση του 1982. Αυτά τα κέντρα υγείας δεν δημιουργήθηκαν, γιατί φτιάχνοντας την πραγματική και λειτουργική βάση του ε(θνικού) σ(υστήματος) υ(γείας) (την οποία θα μορφοποιούσαν), θα εμπόδιζαν την ιδιωτική (ιατρική) κερδοφορία, όχι μόνο των επιχειρήσεων αλλά και των μεμονωμένων ιδιωτών γιατρών. Τώρα, με εγκαταλειμμένο προ πολλού αυτό το κρίσιμο πεδίο της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, και με την κρίση να κτυπάει τις τσέπες πολλών, τα κοινωνικά ιατρεία, στον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό που πρόλαβε εν τω μεταξύ να αποκτήσει έναν ακροδεξιό υπουργό υγείας (τον γιάπη Λοβέρδο), έρχονται να ανακουφίσουν άμεσες ανάγκες περίθαλψης, στα μέτρα των δυνατοτήτων τους.

Εν τω μεταξύ κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν μιλάει, δεν απαιτεί, τα αστικά κέντρα υγείας… Κανείς δεν κυνηγάει να κοπανήσει τον Λοβέρδο… Κανείς δεν κυνηγάει να κοπανήσει τους κλινικάρχες και τους φαρμακοβιομήχανους…
Από την άποψη των καθημερινών αναγκών λοιπόν, πολύ καλά κάνουν τα κοινωνικά ιατρεία. Όμως η δεύτερη και αναπόφευκτη διάσταση του έργου τους είναι ότι απορροφούν εντάσεις και τριβές που θα εκδηλώνονταν εναντίον της προελαύνουσας ιδιωτικοποίησης / αναδιάρθρωσης της κερδοφορίας της βιομηχανίας της υγείας. Όχι, δεν φταίνε τα κοινωνικά ιατρεία γι’ αυτήν την ιδιωτικοποίηση / αναδιάρθρωση! Όμως ούτε μπορούν να την επηρεάσουν, να την εμποδίσουν, να την φρενάρουν ή να την εκτροχιάσουν. Κι ένας (ακόμα!) σημαντικός λόγος είναι αυτός: το μεγαλύτερο μέρος της ιατρικής (και της βιομηχανίας της υγείας) είναι εδώ και δεκαετίες, και γίνεται διαρκώς όλο και περισσότερο, βιομηχανία “υψηλών παγίων” – ακριβών μηχανημάτων, ακριβών υλικών, ακριβών διαγνωστικών μεθόδων, ακριβών θεραπειών. Αυτό δεν μπορεί να το συναγωνιστεί ή να το εκτρέψει η αναπόφευκτα “χειροτεχνική” περίθαλψη των κοινωνικών ιατρείων· όπως δεν θα ήταν δυνατόν αγροτικοί συνεταιρισμοί καλλιεργητών με βόδια και άροτρα να εμποδίσουν την βιομηχανία των τρακτέρ και των χημικών λιπασμάτων. [4] Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει στους όψιμους δήθεν “ριζοσπαστές” εμπόρους των σοσιαλδημοκρατικών κοινοτοπιών τπυ πρόσφατου παρελθόντος, η “κοινωνική και αλληλεγγύα οικονομία” είναι υποχρεωτικά φαινόμενο περιφερειακό της καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης και συμπληρωματικό της κεντρικής διαχείρισής της· αφορά αυτούς που δυσκολεύονται να πληρώσουν (είναι στα όρια της αγοράς και στα όρια του περιοριζόμενου και ιδιωτικοποιήμενου κράτους) αλλά επίσης δεν ζητούν πολλά· από ανθρωπιστική (χωρίς να μειώνουμε την σημασία της) άποψη προσφέρει όντως ανακούφιση… Γι αυτό εξάλλου επιδοτείται… Όμως όταν τραβιέται στο “κέντρο” της τακτικής κομμάτων, και μάλιστα κομμάτων εξουσίας, σαν “παράδειγμα” και “προκαταβολή” του δήθεν ριζικού μετασχηματισμού, είναι απλά και ξεκάθαρα απάτη. Όχι οποιαδήποτε απάτη: είναι απάτη φιλική προς την καπιταλιστική εξέλιξη.

απόσπασμα απο το εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση περί «αλληλέγγυας οικονομίας» που έχει αναρτηθεί εδώ: http://www.sarajevomag.gr

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s