Ούτε θεός ούτε αφέντης


Η επίθεση που δέχεται η κοινωνία τα τελευταία δύο χρόνια έχει πυροδοτήσει συζητήσεις επί συζητήσεων, αναλύσεις και διαφωνίες περί της στρατηγικής αντιμετώπισης, κάποιοι μιλάνε για μέτωπα εθνικής ανεξαρτησίας (;),  συστράτευση όλων στον «κοινό σκοπό», πέρα από τις «επιμέρους διαφορές και διαφοροποιήσεις». Διαλέξαμε να αναρτήσουμε ένα μικρό δείγμα που πρωτοδημοσιεύτηκε στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ , παραθέτοντας στη συνέχεια τη δική μας αντίληψη.

Τα μοναστήρια της Αριστεράς 

του Αποστόλη Αποστολόπουλου

 Όταν έπεφτε η Πόλη από τον Μωάμεθ οι καλόγεροι αναρωτιούνταν για το φύλο των αγγέλων. Ή, σε παραλλαγή, πόσοι άγγελοι χορεύουν στη μύτη μιας βελόνας. Τώρα στα Μοναστήρια της Αριστεράς αναρωτιούνται αν…ο Ζαχαριάδης έκανε λάθος στην εκτίμησή του ότι η αστική τάξη (και η χώρα) είναι εξαρτημένες και ο αγώνας είναι υπέρ της ανεξαρτησίας ή είναι καθαρά ταξικός. Ή, σε παραλλαγή, αν πρέπει να πάμε όλοι μαζί, όσοι είναι εναντίον των Μνημονίων, ή αν ο αγώνας είναι για τον σοσιαλισμό οπότε μόνο οι αριστεροί χωράνε. Οι άλλοι ας πάνε όπου στο καλό θέλουν.

Ο Μωάμεθ πήρε (φυσικά) την Πόλη και το πρόβλημα των αγγέλων έμεινε ως  μέγιστη ιστορικοθρησκευτική απορία. Σε μας έγινε αιματηρός εμφύλιος (που τον πληρώνουμε ακόμα) και η αστική τάξη πήρε την εξουσία. Τώρα την εξουσία παίρνουν οι Βρυξέλλες. Και από την αστική τάξη. Αλλά η Αριστερά το βιολί της.
Παραθέτω δυο αποσπάσματα από αρθράκι στο ΠΑΡΟΝ (29-1-12) του Κρίτωνα Βασιλικόπουλου (αρχηγού της ΚΥΠ όταν έγιναν τα Ίμια και υπέβαλε τότε την παραίτησή του). Γράφει: «Από τη μια η ελίτ που δεν κρατάει πλέον ούτε τα «αστικά» προσχήματα. Εκβιάζει, απειλεί, τρομοκρατεί, διχάζει. Προετοιμάζει μια δικτατορία με κοινοβουλευτικό «μανδύα», προαναγγέλλει ένα νέο Μεταξά, κυβερνήτη και «εθνοσωτήρα» ύστερα από εκλογές». Και συνεχίζει: «Και εμείς; Α, εμείς διαβουλευόμαστε…υπό ένα απαράβατο όρο: Καμιά από αυτές τις πρωτοβουλίες, εκδηλώσεις κινητοποιήσεις κλπ να μη βρεθεί ούτε κατά τύχη σε «απόσταση χειραψίας» από την άλλη. Γιατί ο κίνδυνος αλλοίωσης του ταξικού χαρακτήρα, της επιμόλυνσης της «γραμμής» και –προπάντων-ο κίνδυνος της μαζικοποίησης, θα υπονομεύσει το αληθινό νόημα της αντιμνημονιακής (και αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής και, και, και…) στάσης μας: την αυτοϊκανοποίηση.»
ΥΓ: Τα (άλλα) λόγια είναι περιττά. Το μόνο μου ερώτημα είναι ποιο (αριστερό ή άλλο) ιστολόγιο θα δεχθεί να το αναρτήσει.

Αποστόλης Αποστολόπουλος

(Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ) Ούτε θεός ούτε αφέντης

Όταν έπεφτε η Πόλη από τον Μωάμεθ, τα εκατομμύρια καταπιεσμένων από τους καλογέρους δεν διάλεξαν στρατόπεδο. Πέρασαν από τη μια κυριαρχία στην άλλη. Οι καλόγεροι δεν το σκέφτηκαν παραπάνω , προσέτρεξαν στη δούλεψη του Μωάμεθ κι εκείνος τους αντάμειψε ορίζοντας τους  τοποτηρητές και διοικητές των τσιφλικιών που απέκτησε, δωρίζοντας τους μάλιστα και τεράστιες εκτάσεις. Τα περιώνυμα χρυσόβουλα κρατούν ακόμη και αναγνωρίζονται δυστυχώς από την ελληνική πολιτεία. Να μην ξεχνάμε τον Εφραίμ και τα τσιφλίκια του Άγιου όρους στα οποία δουλεύουν, ακόμη, κολλήγοι  χιλιάδες ακτήμονες αγρότες (δουλοπάροικοι). Στο 2ο παγκόσμιο, οι καλόγεροι, πρώτοι προσέτρεξαν πάλι να ζητήσουν την προστασία του Χίτλερ. Ακολούθησε και η ελληνική αστική τάξη βέβαια που συνεργάστηκε αρμονικά.

Στον αιματηρό ελληνικό εμφύλιο οι εξεγερμένοι αγρότες (κολλήγοι) και εργάτες πολέμησαν για την κοινωνική τους απελευθέρωση. Τη γερμανική και την ελληνική αστική τάξη που ομονοούσες  πολέμησαν με σφοδρότητα για να υπερασπίσουν και να επεκτείνουν την πολιτική και οικονομική τους κυριαρχία. Πληρώνουμε ακόμη τον αιματηρό εμφύλιο πρώτα γιατί οι νικητές δεν ήμασταν εμείς, ο λαός. Τον πληρώνουμε και για τα λάθη, αλλά και την ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας της αριστεράς εκείνη την περίοδο. Ας μην ξεχνάμε τη Βάρκιζα.

Ποια είναι σήμερα η επίθεση που δεχόμαστε; Ποια είναι η Τρόικα; Βάλλεται σήμερα η ελληνική αστική τάξη στα πλαίσια των παγκόσμιων καπιταλιστικών αντιθέσεων και ανακατατάξεων; Προφανώς βάλλεται. Και πώς αντιδρά; Επιτίθεται στα εισοδήματα των εργαζομένων προκειμένου να ανταπεξέλθει στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό, να διαφυλάξει και να αυξήσει την κερδοφορία της. Μπορεί να συμμαχήσει ο κόσμος της εργασίας με τον κόσμο της εκμετάλλευσης; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;

Όσοι αναζητούν και ομνύουν σε συμμαχίες , εάν αυτό τους αυτοϊκανοποιεί, μπορούν να συνεχίσουν αν το κάνουν.  Εμείς μένουμε σταθεροί κι αμετακίνητοι στη συμμαχία των εργαζομένων από τα κάτω, ενάντια στη λυκοσυμμαχία των αγορών και του κεφαλαίου, ανεξάρτητα από τον επιθετικό προσδιορισμό που διαλέγουν οι εκπρόσωποι του τελευταίου στα πλαίσια των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων τους, είτε ΣΕΒ λέγονται είτε ΕΕ είτε ΔΝΤ, IMF  κ.ο.κ.,  ή για να το πούμε κι αλλιώς κανοντάς  το περισσότερο  απλό, ουσιαστικό και κατανοητό: «Ίδια είναι τα αφεντικά – δεξιά κι αριστερά».

http://www.denplirono.info

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s